از هذیان شهریار تا هذیان ترکان


Share/Save/Bookmark

All-Iranians
by All-Iranians
10-Feb-2012
 

 

هذیان (به انگلیسی: دیلوژن) از نشانه‌های جنون (روان‌پریشی) بوده به معنی اعتقاد غلط در مورد یک حقیقت خارجی است که با وجود دلایل موجه و شواهد آشکار بر علیه آن بر آن اصرار می‌شود: دانشنامهٔ آزاد ویکی‌پدیا
http://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%87%D8%B0%DB%8C%D8%A7%D9%86

اما بنظر میرسد بعضی اوقات، ممکنست هذیان های شاعرانه به حقیقت نزدیک باشد!

١ - هذیان شهریار
نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم
سر پیش هم آریم و دو دیوانه بگرییم
من از دل این غار و تو از قله ی آن قاف
از دل بهم افتیم و به جانانه بگرییم
دودیست در این خانه که کوریم ز دیدن
چشمی به کف آریم و به این خانه بگرییم
آخر نه چراغیم که خندیم به ایوان
شمعیم که در گوشه کاشانه بگرییم
من نیز چو تو شاعر افسانه خویشم
بازآ به هم ای شاعر افسانه بگرییم
از جوش و خروش خم وخمخانه خبر نیست
با جوش و خروش خم و خمخانه بگرییم
با وحشت دیوانه بخندیم و نهانی
در فاجعه ی حکمت فرزانه بگرییم
با چشم صدف خیز که بر گردن ایام
خرمهره ببینیم و به دردانه بگرییم
بلبل که نبودیم بخوانیم به گلزار
جغدی شده شبگیر به ویرانه بگرییم
پروانه نبودیم در این مشعله باری
شمعی شده در ماتم پروانه بگرییم
بیگانه کند در غم ما خنده ولی ما
با چشم خودی در غم بیگانه بگرییم
بگذار به هذیان تو ، طفلانه بگرییم
ما هم به تب طفل ، طبیبانه بگرییم : شهریار
http://ganjoor.net/shahriar/gozidegh/sh102/

٢ - هذیان ترکان
 بزرگی ز اهل ادب ، بی بدیل 
مرا گفت شرحی زرب جلیل

که او بی گمان رنج بسیار برد                     
زپی هر دو عالمش هستی سپرد

از ان پس بیاسود و بس باده خورد                  
بسی لذت از صنعت خویش برد         

گذشت و پس از سالهای بلند                        
ز بیکاری و کاهلی شد نژند

ندا داد بر آن ملک جبرئیل                        
که نزد وی آرد جناب خلبل

چو اندر شدند آندو نزد خدا                        
همی بی خبر زانچه آید ندا

خداوند فرمود ای نامدار                           
تو فرزندت اسحاق نزد من آر

که بشنیده ام حسن رویش زیاد                  
مرا شوق نزدیکی اش پی نهاد

گر اینسان تو راضی نمائی مرا                     
دهم مال و مکنت فراوان ترا

چنین کرد وز آن بعد قوم یهود                     
بشد مالک آنچه در دهر بود

دگر شب همان رب رحمان رحیم                  
هوس کرد گردد مسیحش ندیم

بدو گفت آن مریم باکره                        
همان مادرت کو بود ساحره

که گوید که بی مرد زاده ترا                     
و یا عامل کار کرده ، مرا

هوس امشب آمد که چون شب چره               
در اغوش گیرم ، ورا یکسره

به قومت دهم  هدیه ای جاودان               
که گردند مشهور در هر زمان

زتو پیروانت به علم  و هنر               
به دیگر خلایق بگردند ، سر

توافق شد و گشت روز دگر                  
ورا پیروان ، پر زعلم و هنر

از این قصه ی نغز چندی گذشت                     
دگر باره ، الله هوسباز گشت

محمد پیمبر به ذهنش رسید                  
که در کودکی و صف او را شنید

فرستاد جبرییل را نزد وی                     
تمنای خود را چنین کرد پی

که گر امشب آئی به خلوت مرا               
به قومت دهم ، کوفه و مکه را

علاوه بر آن ، هر چه باغ است و بر            
به یاران تو میدهم ، پر ثمر

محمد بر آشفت زین بد سگا ل               
به شمشیر زد دست ، بهر قتال

که تو نیستی الله ، یار من                                 
سراینده ی سوره در غار من

تو جاسوس دشمن بدی بی گمان                        
که اسرار من ، لو دهی هر زمان

کنون سر کنم از تن تو جدا                           
دگر جا نزن خویش ، جای_ خدا

بر آشفت الله از این جاهلی                        
فرستاد بر او جزای جلی

همان تیغ از دست او ، اوفتاد                           
زخشم خداوند و بر وی ، عناد

همه قوم اورا ، به صحرا سپرد                        
چو بزمجه کان از کلان تا به خرد

محمد چو و ضعی اسف بار دید                     
ز تصمیم خود ، جامه بر تن درید

سرش بر زمین و ته اش بر هوا                     
تمنای بخشش نمود از خدا

به هر روز زآن پس ، ده و هفت بار                     
سرش بر زمین ، ته هوا ، بیقرار

که شاید خدا ، آید و گا..ش                     
ز لطفش شود بیشتر عایدش

و قومش نگون بخت و بی اعتبار                  
زپی سر زمین ، ته هوا سجده وار

که شاید ، خداوند رحمی کند                           
به گیتی ، مکانی به انان دهد

ولی حی_ جبار و مکارشان                        
بکرده بتر ، بی گمان کارشان : سیروس ترکان
http://www.iran-chabar.de/printfriendly.jsp?essayId=43564

نظر شما چیست؟

xxxxxxxxxxxxxxx


Share/Save/Bookmark

more from All-Iranians
 
All-Iranians

در من این سبزی هذیان از توست

All-Iranians



All-Iranians

هذیان بیدل دهلوی

All-Iranians


 

عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا
موج این‌گوهر نمی‌دانم چه پهلو زد مرا
عمرها شد آتشم افسرده است ما نفس
خنده‌ها بسیارکردیم‌گریه آموزد مرا
زان همه‌حسرت که‌حرمان باغبارم برده‌است
می‌زند دامن نمی‌دانم کی افروزد مرا
محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان
عالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا
حرف‌لعل اوخموشم کردبیدل‌عمرهاست
گبر دارد رو به محرابی‌که می‌سوزد مرا
بیدل دهلوی


All-Iranians

Jenab Dr Nouri

by All-Iranians on

Thank you for your visit and the poem. You may also like to view this poem

هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم
پی من تصوری را که بکرد هم بدیدم
سگ او گزید پایم بنمود بس جفایم
نگزم چو سگ من او را لب خویش را گزیدم ... : مولوی


M. Saadat Noury

هذیان دیگری از شهریآر

M. Saadat Noury


هذیان دل
دارم سری از گذشت ایام/ طوفانی و مالخولیائی
طومار خیال و خاطراتم/ لولنده بکارخود نمایی
چون پرتو فیلمهای در هم/ در پرده ی تار سینمایی
بگشود دلم زبان هذیان ...

http://chaleepa.blogspot.com/2008/09/blog-post_06.html


All-Iranians

نکته

All-Iranians


شهریار شعر "نیما غم دل گو که غریبانه بگرییم" را در پاسخ شعر نیما پوشیج  سروده است:

رازی است که آن نگار می داند چیست
رنجی است که روزگار می داند چیست
آنی که چو غنچه در گلو خونم از اوست
من دانم و شهریار می داند چیست

کلیات نیما یوشیج

 


All-Iranians

Jenab Demo

by All-Iranians on

Thank you for your visit and your note. You may alo like to view this  http://www.loghatnaameh.org/dehkhodaworddetail-8be1935e04074a8aa256f7a25925985a-fa.html


Demo

شکسته نفسی

Demo


اما بنظر میرسد بعضی اوقات، ممکنست هذیان های شاعرانه به حقیقت نزدیک باشد!
*بعضی اوقات* شکسته نفسی است واقعأ. هم برای هذیان گویان روان پریشانی چون سیروس ترکان و هم برای خواننده روان آلوده ای که این هذیان های تیمارستانی را نزدیک به حقیقت میبند چگونه میشود اظهار نظر خواست وقتی هردوشان در وضع وخیم روانی بسر برده و نه میدانند هذیان چیست و نه نظر و نه حقیقت؟