چشمک نمی ز نی که بیا ئی بسا ن نور

بوسه نمی د هی ، که گشا ئی ره عبور

مستی نمی کنی که سرا پا ئی از غرور

عریا ن نمی شوی ، که نما ئی تن بلور

ازبهر نا زهای ‌تو گرصد حکا یت است

آن لحن گرم عشق توما را کفا یت است

دکتر منوچهر سعا دت نوری

مجموعه ی گل غنچه های پندار [1]