nahidi's blog

نوروز

nahidi — Sat, 17 Mar 2012 03:36:47 +0000

سفر کردم بدنیای محالت

تو گوئی چشم شب من و ترا دید

کسی فریاد زد....ای جان ناهید

بیا مستی کنیم در این شب عید

چنان مستی ز می با من در آمیخت

که میدیدم فلک با آنچه در دامان دارد

پر از نور و پر از رنگ و پر از رود

چو باران بر سرم ریخت

سحر شد مرغکی میخواند با سوز

شعر

nahidi — Mon, 05 Sep 2011 18:48:08 +0000

زمان می گذشت

منتظرم بودی

با ید می آمدم

ساعت..عقربه ها و زمان

مرا به بازی گرفته بودن

نگاهم به عقربه ها

گره خورده بود

دلشوره....دلشوره

داشت دیر میشد

کسی داشت گلویم را فشار میداد

نفس ..نفس نداشتم

صبر گم بود

تو در زما نی و جا ئی

منتظر بودی

قفس درون

nahidi — Wed, 06 Jul 2011 07:00:22 +0000

تار هایش گریه

پود هاش از جنس خون

آسمانش ناهید

و چراغ لب بامش خورشید

قفسم رنگ طلا

من درونش تنها

سرزمینش آریا

خاک خوبش ایران

تو ببین باز من نی مانم

زیر باد و باران

تا که این شب چه زمانی آیا گیرد پایان ؟

و مرا دستی آزاد کند

از قفس درد درون

و نباشد این دست

آلوده به خون این و اون

ناهید ۷.۶.۱۱

میوه تلخ

nahidi — Sat, 25 Jun 2011 06:55:22 +0000

درختی که هسته و ریشه تلخی داره

اگر با کره و شکر هم تغذیه و ابیاری بشه

باز میوه های تلخ ثمر میده

به میوه هاش خامه شیرین بزن

تو باز هم مزه شیرین در دهان نخواهی چشید

درختی نو باید کاشت از هسته ای شیرینتر

...

کفتر آزادی سبز؟

nahidi — Fri, 24 Jun 2011 05:25:27 +0000

و چرا رنگهای ناب و پاک آسمان و دریا

دیگه تو خیال سبزت نیست

مگه رودخانه بیرنگ و ذلال آزاد نیست؟

مگه آسمان آبی اسیر کسی هست؟

یا مگه رخت شب زفاف آزادی تو

برنگ برف پاک نیست؟

آی آدمها.......

این فقط جنگلهای سبز و گیاهان و درختان

که اسیر خاکن

حتی اون پیچک ها و درختای همیشه سبز

ریشه در مردابن

چه کسی گفت که آزادی تو برنگ سبزه؟

گره های زندگی

nahidi — Mon, 20 Jun 2011 05:01:41 +0000

همه چیز بهم گره ای کهنه خورده

خانه ها به دیوارها

جاده ها به بیراهه ها

رودها به رودخانه ها

و دریا به امواجش

آدمها آه

آدمها به آدمکها با ریسمان کهنه ای

گره ای سست خورده اند

روز اسیر گره سیاه شب است

و زمان به عقربه های ساعت

دیروز در خاطره ها گره ای کور و پوسیده دارد

ریشه ها در خاک گره در هم دارند

شعر

nahidi — Sun, 05 Jun 2011 04:49:42 +0000

دانه ای در خاک جانم

ریشه های خار می بست

عنکبوتی روی دیوار اطاقم

تار می بست

شب بروی پلکهایم چادری

بیدار می بست

جام می را سر کشیدم

تا گشایم گوشه ای از راز و رمزی

شب سر آمد اما

باز صبح فردا

زندگی با تمسخر با لجاجت

در بروی..پرده اسرار می بست

....

کوله سنگین

nahidi — Wed, 01 Jun 2011 04:15:48 +0000

بار سنگین کرده ای ز ریشه و خاک

کوله خالی کن زمین بگذار

کوله ای نو پر کن از نهالی نو

نقش باغی و باغچه ای نشانه بگیر

بکجا چنین شتابانی؟

عاقبت میرسی به آخر راه

آسمان و زمین همین یک جاست

توی غربت هوای خوش هم هست

اینچنین زاری و پریشان حال

شعر

nahidi — Sat, 30 Apr 2011 02:38:05 +0000

چگونه میتوان نوشت

برای باور تو قصه ای؟

از اینهمه دلواپسی؟

بگو... بگو

چگونه میتوان گریخت؟

از آنهمه خاطره ها که پنجه تیز میکنند

برای سر بریدنم به لحظه لحظه های زندگی

،،،،،،،،،،،

بگو بمن عزیز در خاک خفته ام

کسی هنوز میزند درون خواب صدا ترا؟

که کفشهای گهنه را بپا کنی؟

کسی هنوز نازنینم سهراب

باران اثر ندارد

nahidi — Mon, 22 Nov 2010 02:36:34 +0000

در يک شب باراني

آمد بخانه من

از بوي آشنايش

پر شد لانه من

يک فصل پائيزي بود

باران ميزد به شيشه

گل در گلدان دلم

مي ديد خواب تيشه

با خود کردم انديشه

کين عشق ثمر ندارد

هيچ باقي نيست

nahidi — Tue, 06 Jul 2010 02:57:56 +0000

نه مسجد هست

نه وطن ديگر

و....نه باور خدا

نه دگر هست اميدي ..که

باز ببينم من ترا

نه..دگر سازي آشنا مي شنوم

نه..پرنده اي نشيند بر اين سرا

باغ خشکيده و

باغچه ام مرده هيهات

تابستا ن بس داغ است

دريا ب اي زمستا ني مرا

پري نا ز پر آواز تو بودم ...هست يادت؟

من چه کردم که

در اين آتش دوزخ هجران

سوزاندي مرا ؟

بيا با من ..

nahidi — Fri, 11 Jun 2010 03:56:56 +0000

بيا...در مرطوب خيال

بلند پروازي کبوترها

آنخا که گلهاي بي نياز خورشيدي

مي رويند معصومانه در پناه تاريکي

آنجا که من در بيشه خلوتم

ريشه در هوا دارم

عشق را باور فقط در سرپنجه خدا دارم

بيا... ببين که چگونه تن برهنه ام را

به ساقه هاي صفا بستم

از...خاک و ...برگ و....ريشه بريده ام

آرزوهاي بزرگم را

در رود کور فنا شستم

قلک سنگين دل

nahidi — Thu, 11 Mar 2010 05:10:20 +0000

آنهمه بار گران

که چو گنجي سالها کردمش گوشه قابم پنهان

قلک آهکي درددم را

که پر از سکه چرکين غم عشق تو بود

و لب طاقچه آمالم هاي...دل دل ميزد

بسرانگشت دل حادثه ساز

به تن سرد زمين کوبيدم

قلک آهکي پر دردم

گل پاک ياد تو

nahidi — Thu, 04 Mar 2010 05:09:24 +0000

که گل ياد تو نزديک بهار

مي شکفت در دل و چشما نم

روزي آمد و گذر کرد غريبي

از پس پنجره ام

گل يادت را که زيبا و هنوز غرق مستي بود

چيد و پر پر کرد

فرداي دير

nahidi — Mon, 08 Feb 2010 01:17:44 +0000

روزگاريست در فرداي فردا ها

ميرسم جان خسته وقلبم

ازتو و عشق و جانسپاري

خواهد بود سير

من روانم سوي تو مست و خروشان

مثل رود

خوب ميدانم ولي

وقتي رسيدم پيش تو

يک سراب خشک و سوزان برنگ دريا

ترا از چنگ من خواهد ربود

آرزويت را چو يک ساقه نرم

مال توست

nahidi — Fri, 05 Feb 2010 02:20:33 +0000

بعد از اين

من هم زمان با گريه ات خواهم گريست

تا بداني در دو چشمانم ...نهان دارم

هزاران رود را

هر زمان راهي شدي

من با تو همراهم بدان

تا بيا بم عاقبت آن خانه معبود را

شعر

nahidi — Sun, 06 Dec 2009 03:31:07 +0000

تو مثل پيچک رو ديواري

من مثل يه گلدون خالي و عاشق

که تو را با پيچ وتاب ساقه و ريشه و برگت

دوست ميدارم

من ترا بدون هيچ بهانه اي براي دل

و بدون حس خيس و سرد وصل

و به وسعت تمام گريه هاي جوهر قلم

لاي انگشتاي داغ و خسته ام

دستبند سبز؟؟

nahidi — Sat, 10 Oct 2009 02:44:42 +0000

نفهميدم که چرا آقاي رضا پهلوي دستبند سبز بسته ؟ يا حسين ...ميرحسين؟...يا چي ؟

دارد دير ميشود

nahidi — Wed, 07 Oct 2009 04:24:10 +0000

وقت خود بيني ماست

وقت بخود پرداختن

از تک و توک خوبيهامان بگذريم

و خلوص خود در آينه ببينيم

آه.....که چه قوم بدي هستيم

چه فرهنگ ناهنجاري

چه ..دروغگو...خيانتکار...و صحنه سازيم

چگونه با مهارت از عشقها قصه هاي بزرگ و خيالي ساختيم

چه بي پروا از اين شاخه به آن شاخه پريديم

دلم سوخت

nahidi — Sat, 08 Aug 2009 04:01:24 +0000

آه اي زادگاه بيمار

من در تو ذره ذره ذوب خواهم شد

مثل نقاشي در نقش هايش

شاعري در واژه ها

مثل بيماري در آتش تب

ميشوم ذوب تو ميدانم من

و دل کوچک من ميسوزد

براي همه آدمکهاي اسير

براي تو

براي خودم

براي پدرم که در دل خاک تو خوابيده

دارم ذوب ميشوم آرام و صبور..