Other

The last TV tycoon

Born April 17th 1930 in Tehran Iran, Reza Badiyi moved to the United States in the 1960s to pursue a film career. He was educated at Syracuse University. He has Over 40 years of industry experience which include over 400 hours of primetime television, four feature films, and more than 60 documentaries. His directing credits include episodes of Mission Impossible, Star Trek Deep Space Nine, Hawaii Five-O, The Six Million Dollar Man, Starsky and Hutch, Cagney & Lacey, Falcon Crest, Baywatch, Buffy the Vampire Slayer, La Femme Nikita and dozens more. He received the Gold Medal of Art from the hands of the Shah of Iran in the mid 70's. >>>

رنگ آمیزی چشمان بی رنگ تو

آرام از کنار خانه ی تو گذشتم بی آنکه درش را بزنم .آرام بی آنکه حتی گل های آفتابگردان سرشان را بگردانند و نیم نگاهی به رد پای من بکنند. از کنار نرده های خانه ات که می گذشتم به رنگ آمیزی در و دیوار نگاه کردم و به یاد آن روزی افتادم که برای نقاشی صدایم کرده بودی. ساعت نه صبح بود که زنگ خانه ام را زدی. تازه میز صبحانه را جمع کرده بودم ، فنجان قهوه به دست در را باز کردم .با کلاه حصیری قهوه ای رنگ و لباس کار ایستاده بودی. دوچرخه ات را به نرده خانه تکیه داده بودی باصدای نرمت گفتی هنوز آماده نشده ای؟>>>

Summer in Beijing

Proving the universality of Sepehr’s artistry, his latest solo album “Summer in Beijing - One World, One Dream”, has been composed in celebration of the upcoming Summer 2008 Olympic Games in Beijing, China. As he continues to tell stories through his instruments, in this album Sepehr uses just the right dose of traditional Asian sounds to create his stimulating musical conversations. >>>

سی و پنجمین سال

سی و پنج سال پیش دولت وقت ایران بعد از یکسری جلسات و صحبتهای اولیه به دکتر احسان یارشاطر استاد آنزمان دانشگاه ماموریت داد تا تدوین و گردآوری دانشنامه کامل و مدونی را در باره ایران شروع کند. کار در ایران شروع شد وتا چهار سال بعد و تا زمان وقوع انقلاب در ایران کار با بودجه دولت ایران ادامه یافت . پس از انقلاب و با قطع شدن بودجه مربوطه مشکلات بزرگی در سرراه تهیه این دانشنامه قرار گرفت . سرانجام کار به بخش ایرانشناسی دانشگاه کلمبیا منتقل شد و بدون کمکهای مالی دو دولت (دولت آمریکا و ایران) و تنها با کمکهای سازمانهای غیرانتفاعی – موسسات پژوهشی و افراد خیر کار تا به امروز ادامه یافت. کاری بزرگ و در عین حال طاقت فرسا که اگر استقامت و پایمردی پرفسور یارشاطر نبود هیچگاه به انجام نمی رسید >>>

«پرسپوليس»، ساتراپی

اما تأثیر مخرب فیلم در نگاه ساتراپی به مردم «عادی» دور و برش نیست؛ بلکه در نگاه گزینشی و مطلق‌گرای او به هر کسی‌ست که «خودی» (یعنی دوست یا فامیل ساتراپی) نیست. مثلا تظاهرکنندگان ضد شاه در زمان انقلاب یا سربازان ایرانی در جنگ عراق، از دید بصری، سراپا سیاه و بی‌صورت‌اند، بدون کوچک‌ترین نقطه‌ی سفید. ولی از این بدتر تصویر کاملا اهریمنی و غیرانسانی‌ست که ساتراپی از هر کسی که به شکلی به حکومت «سیاه» جمهوری اسلامی ربط دارد می‌دهد: آدم‌هایی با حداقل ممکن فضای سفید در فیگورشان، زنانی چادری و اخمو با صور‌ت‌هایی عین همدیگر و مردانی ریشو و اخمو، همه با اسلحه و باز هم همه دقیقا شکل همدیگر. >>>

سی و پنچ گلوله

شهریور شصت و شش از زندان آزاد شدم . سی و پنچ نفر تیرباران شدند . در کنار اسکله ی سنگی زیر باران قدم زدم . هوای تازه و نم نم باران مرا زنده کرد از هر چه میرایی . قدم زدم . صدای تیر خلاصی در ذهنم راه رفت .باران خیسم کرد .روی سنگ بزرگ ایستادم تا موج آب مرا با خود ببرد .مزه ی شور دریا ، شیرینی رها شدنم را حرام کرد . به سی و پنج تیر ، فکر کردم که فضای صبحگاه ، بارانی محوطه ی اعدام را پر کرد .هر گلوله قیمتی داشت . >>>

(Delicious) Mixed nutz

Mixed Nutz is a television comedy about a group of kids who feel like they just don’t fit in. Much like our hero Babak, who is shy to tell people he is from Iran, Michael, the redhead feels he is boring and no one wants to be his friend. Two new immigrants include Sanjay, who just came from Mumbai and Adele, a half-American, half-Austrian girl who has traveled the world so much, she doesn’t even know how to make friends. Jae, Briana, Saman, Sousanne and the parents round out the fun cast of a show that is simple in style but has a strong message for people of all ages >>>

The Knock of Love

In a late afternoon, at a spacious hotel room with a large balcony facing the high rising waves of ‘Coogee Beach’, making surfers looking like driftwood, in Sydney, I heard a knock on my door. Immediately, a smile broke upon my face as I was getting to the door, just to confirm that no one was out there. You see…for a few moments prior to that knock, my ‘Heart’ and my ‘Mind’, accompanied by my ‘Intuition’ had gotten together on an intimate chat (that soon would become almost a public chat forum among all the elements of my Being), discussing the arrival of my beloved>>>

How I Became My Older Brother

I am sure there is a problem that can hopefully be rectified, said my sixth grade teacher. While he was patting my back gently as the sign of support, he told me you should be able to take the final exams when we correct the mistake. After nearly fifty nine years of age, I still think about the boyhood memories and cherish them with an open heart. May be the weird and wonderful stories that happened in my life in a very distant past are reawakening my mind to the childhood era. Past memories appear like crystal clear drops of water providing me with interesting subjects to write about. They are like burning clean natural gas creating clear blue flames; they are like acid reflux at the middle of night keeping you awake and thinking>>>

یک سوزن به خودت بزن یک جوال دوز به مردم

خیلی ازایرانیها میگویند که خارجیها (اروپائی و آمریکائها) نژاد پرست هستند و ما مهمان دوستیم. من تا حالا افغانی ندیدم که از مهمان نوازی ایرانیها تعریف کند! از لحنی که درباره اعراب صحبت میکنیم که نمیگم. قبول اونام به ما میگن عجم ولی این هر دوش نژاد پرستی است. تا حال چند نفر ایرانی دهید ه اید که با یک سیاه پو ست یا عرب ازدواج کرده باشه؟ چاپلوسی به خارجیان پولدار را بجای مهمان نوازی جلوه دادن هنریست که نزد ایرانیان است و بس.>>>

Normal, in a weird way

Today was the first day of Spring, which is also the Persian New Year. I've been trying to adjust to the time difference and get my sleep pattern back in order but otherwise, it hasn't really been difficult acclimating to Iran. Although the Islamic regime is still the ruling governing body, a lot of things have changed since my last trip 5 years ago. I haven't felt weird about being here since I arrived and it's actually a little strange that I haven't felt that way. It feels very normal...as normal as when I would fly to L.A. from NY to visit my family...like being at home even though I didn't grow up here.>>>