من القدیم نبود موجود کشور الایرانی و کشور الایران رو آب گرفته بود شدیداً شدیدا. ولی در حاشیة­الخلیج موجود اُشتر العربی کثیراً کثیرا و هم شنا کردنون فیها شارپاً شورپا. وهذا اول النشانة مالکیت الخلیج للاعراب ولاشَکَّ فیها

نشانة الدوّم این بودنی که آب خلیج شور بودنی و عرق عرب هم شور بودنی شوراً شورا. هذا النشان اظهر من الشمس التعلق الخلیج به ما

و نشانة السوم این بودنی که «خلیج» کلمة العربی بودنی بر وزن الفعیل پس فی النتیجه کلمة که به آن چسبیدنی لزوم بودنی عربی بودنی چسباً چوسبا

و نشانة الچارم کشف الفسیل اللباس العربی من خاک الخلیج که متعلق به گونة الدایناسور القدیمی التیرانوقس زوق زولانج بوده است و هو راه رفتنی فی آب اللخلیج بشیوة العربیه راهاً روها

و نشانه­ها کثیر ولکن چشم بینا ضعیف

و مسالة مهم الدیگر غصب الخاک عزیز العربی بدست الفارس العجمی. التنب کوچک و تنب البزرگ قطعة من جگر الاعراب و هم لایتحملون انّ این جزایر بدست الدشمن الخونخوار تنب خوار بیفتد. التنب البزرگ یعنی التنبان البزرگ و تنبان البزرگ فقط به پای عرب می‌رود و برای کل­الممالک بزرگ. و تنب الکوچک تنبان بچة العربی است که برای بچة الایرانی گشاد. پس قال النتیجه هر دو تنب مال عرب بودنی

اگر سازمان با تصویب اسم العربی یتخالفُ، کل الاعراب بنشانة الاعتراض یک روز در آب خوابیدنی خُرّا با پوفا تا خیس خوردنی تا مردنی. و نحن نتحمل هذا السختی لِپس گرفتن الخلیج العربی من الفارسیون العجمی. نحن قبلا داشتیم مملکت بزرگ العربی برهبری الکورش العربیه و هو تاسیس کردنی سلسلة­ الهخامنش العربیة لراحة الاعراب

بعد از اینکه اسم الخلیج رو کردید العربیة بخرجاً پولاً زیادا، مملکت العربی را به ما پس بدهید. نحن دلمون تنگون لاصفهان العربی و الشیراز و مشهد و تبریز العربیة و…. و دلمون کمثل التلبنه می‌زند برای دو تنبان کوچک و البزرگ و هم رگ التپندة الخلیج

وفی الآخر

نحن قربونون للارباب العزیز الگوگول المگولی الشیخ بوش الچموش و قربان القد و بالای التمیز الحاجیه کاندولیسا رایس لیساً لوسا

نویسنده حمید ربیعیان