ای هم زبان من

این را بخوان چه که من و تو مسئولیم تا بدانیم که بر سره ده ها هزار هم وطنمان چه می آید؟
تاریخ قضاوت خواهد کرد که من و تو دیدیم اما بی گمان و خیال از آن گذشتیم
حتی دقیقه ای از سالهای سال زندگیمان را نخواستیم که بدانیم چرا؟

به چه دلیل؟

مظلومانه در زیر سایۀ تهمت و فحش و ستم و زور سالهاست که زیسته اند.
سالهاست که هر قوم و کسی که بر مسند قدرت تکیه زده آنها را تکفیر و لعن کرده.
چقدر خونهای بی گناه که از میانشان بر خاک ریخته است.
چقدر مادران و پدرانی از آنها که بی سبب به قتل رسیده اند .
کودکانشان هم تیر جفا بر سینه دارند.
و لیکن کیست که فریاد فغانشان را بشنود؟

ایران را می ستایند چه که مهد و سرچشمۀ اعتقادشان است
خاکش را می بوسند چه که آغشته به خون هم کیشانشان است

کدامینتان به یاد دارید که هرگز کسی از این قوم پرچم دشمنی بر دست گرفته باشد؟
بدی کند؟ کردار و گفتارش ناروا باشد؟ هم نوع خود را بیازارد؟
زنده اشان نه حقّ آب دارد و نه هوا
مرده گا نشان هم در اعماق خاک از صدای بلدزرهای ویرانگر آرام ندارند
حرمت و ناموسشان را هم با تهمت و افترا می شکنند

ولیکن کیست که دستی بگیرد؟
مجازات می شوند با لب های دوخته, نه شاهدی, نه مدرکی, نه وکیلی , چه عدالتی؟
اتهامشان اعتقادشان است و بس , بهائی بودن

بیا لحظه ای بیاندیشیم
بیا لحظه ای انسان باشیم

آیا رواست که نه یک بلکه هزاران هزار انسان ایرانی اینچنین در وطنمان زیر پای تهمت و افترا باشند و من و تو هم منکرش شویم؟

به چه افتخار خواهیم کرد؟
تاریخ چه خواهد نوشت؟
فرزندانمان چه خواهند گفت؟