ارد؛

ببین که آفتاب ز پشت بام ما نمی پرد؛

و ماه نقره فام ترا نگاه می کند.

ببین که پنبه زار ابرها

چگونه شاد دربرابر تو می دود؛

و برفها چگونه آب می شوند؛

و غصه ازتبسم تو می رمد.

ببین چگون جو ییار شتاب می کند

زمین چگونه نرم می شود

و دانه ها چگونه پوست می درند

و لاله ها به دامنه زبانه می کشند،

چسان نسیم نرم و عاشقانه می وزد

و سبزه ها به پیشواز می دوند.

 

ارد؛

ببین نهال ما چسان شکوفه می دهد.

ببین که چلجله ز راه می رسد؛

و قاصدک پیام می برد،

کبوتران به اوج می روند؛

و آبها به رودها چه موج می زنند؛

و زندگی دوباره زاده می شود.

 

ارد؛

ببین سرای ما نگارخانه میشود

به پرده های رنگ رنگ که آفریده دست مادرت.

 

ببین چسان زمین بارور به دیدنت

هوای زایشی دو باره می کند

و اشتیاق به دیده اش

چه مایه موج می زند.

ببین که آیه های آسمانی خدا

به یکدگر نواله می کنند

درون حلقۀ یگانگی و بنده گی.

ببین چسان گره ز کار من گشوده می شود؛

زبان من به نظم نو چگونه باز می شود

و من ز کف قرار می دهم؛

دوباره بر ترانه ها سلام می دهم.

 

تو هم بیا.

به بوسه ای، به خنده ای، تبسمی،

به آفتاب و رنگ او

به ماهتاب نقره گون

به پیشواز ابرها

به آسمان نیلگون

به لاله ها، هزار ها

به برگها، به نوبهار، به سبزه زار

به کشتزار

به باغها و باغچه ها

به کوی ها و کوچه ها

به بوسه ها و عشقها

به شعر ها و نظم نو

شکو فه های نو به نو

به کارگران سخت کوش

به جنب و جوش

به زایش و به رویش و به رقص نو

به مردمان مهرجو

به گفتگو

به جستجو

درود ده.

سلام کن.

سلام کن.

سلام کن.