نمي دانم با من هم عقيده هستي يا نه كه پوچي در ميان ايراني ها بسيار
ديده مي شود. آنها زود بن بست را احساس مي كنند و مدام در حال فكر كردن به
عبور و گذر هستند چنان كه هميشه نيرويشان صرف تمرين و امتحان راه هاي
مختلف مي شود نه ثبات و پرورش. چرا فضاي ايران چنين است؟ آيا واقعيت ،
دشمني خاصي با ايراني ها دارد كه مدام آنها را به اتخاذ تصميم هاي متفاوت
و گاه متضاد در برهه هاي مختلف وا مي دارد؟ آيا ايراني ها كه مدعي هوش
سرشار و بي همتايي هنرشان درسراسر دنيا هستند نمي توانند به راه حل خاصي
براي پيشرفت و بهبود وضع فعلي كشورشان شوند؟ نظر شما چيست