در مرداب روياهای پوچ
چه زيبا نشسته آنسوی آب
سجده كنان و بی پرسش
بيگانه با خون خويش
با كابوس گذشته اش
طعم بد خانه را شيون می كشد
***
آنان كه چراغ تمنای پوچ تو اند
با لبخند خيالی
آوارگی اجدادت را خواهانند
و تو سجده كنان و بی پرسش
آواره و بيگانه
طعم بد خانه را شيون می كشی؟
***
گذشته مشتهای كنون باز شده ات را ببند
اشكهای رنج خاطرات خانه را حال شوی
زخمهای سينه ات را پاك كن
شكسته وطن را فرياد كن.