نوشته: منشه امیر
اورشلیم
22ر3ر2008

برگرفته از: رادیو اسرائیل
 From: www.hamdami.com [1]

ایرانیان و اقوام ایرانی، از تاجیکستان تا ترکیه و عراق، از پارسیان هند تا کردهای سوریه در این روزها نوروز باستان را جشن گرفته اند. تمدن ایران زمین به فلات قاره ایران محدود نگردید، بلکه آنقدر غنی بود که افغانستان را فرا گرفت و در آسیای مرکزی گسترش یافت و قفقاز و آذربایجان و بخشهائی از ترکیه را نیز زیر نفوذ خود درآورد. شاعر ایرانی، سمرقند و بخارا را به خال هندوی آن ترک شیرازی بخشید و این نشانگر پهناوری دامنه نفوذ فرهنگ ایران بود که تا چین و هند گسترش یافت و سرزمین تاریخی اسرائیل و جزیره ماداگاسکار و برخی جزایر جنوبی یونان را نیز دربرگرفت.

امروز ایرانیان چند روزی یه یاد افتخارات باستانی خویش شادی می کنند. ولی آنان چشم نگران آینده و دلمشغول مشکلات امروزی خود هستند و از خویش می پرسند که چگونه ممکن است مشتی افرادی که شیفته فرهنگ عرب و پیرو باورهای دینی آنان هستند، این چنین برای نابود کردن فرهنگ ایرانی و باورهای باستانی این سرزمین آستین بالا زده و خود را در خدمت بیگانه ای قرار داده اند که یک هزار و چهار صد سال برای نابودی فرهنگ ایران تلاش کرد و عاقبت الامر، خود او بود که در این فرهنگ پربار تحلیل رفت و آن را به عاریت گرفت.

ایرانیان سال نو خورشیدی را در حالی آغاز می کنند که کشورشان (و سراسر جهان) با یک بحران بزرگ روبروست و خطرات بسیار آن را تهدید می کند و مردمان از خویش می پرسند که چه خواهد شد؟
سالی که در این هفته آغاز کردیم، سرنوشت بمب اتمی ایران را رقم خواهد زد- و هر چه بشود، دربرگیرنده خطرات بزرگی برای ایران و ایرانی خواهد بود. اگر حکومت در این یک سال بتواند بالاخره به بمب هسته ای دست یابد، این خطر وجود دارد که کشورهای دیگر برای آن که علاج واقعه را پیش از وقوع کرده باشند، درصدد ویران ساختن تاسیسات اتمی رژیم برآیند تا قدرت بازدارندگی خود را در برابر یک حکومت ماجراجو و فتنه گر همچنان حفظ کرده باشند.

نه تنها اسرائیل، بلکه همه کشورهای جهان گفته اند که اتمی شدن رژیم ایران را تحمل نخواهند کرد. امروز هنگامی که احمدی نژاد از آمدن مهدی موعود و تسلط اسلام بر سراسر جهان سخن می گوید و گزافه گویانه ادعا می کند که آمریکا فرو خواهد ریخت و اروپا ورشکست خواهد شد و اسرائیل از پای درخواهد آمد، دنیا نمی تواند این خطر را نادیده بگیرد.

جهانیان دریافته اند که رژیم ایران نه تنها در رؤیای تسلط بر جهان به سر می برد، بلکه برای رسیدن به این هدف بلند پروازانه به تولید موشک و جنگ افزار نیز ادامه می دهد. نه تنها موشک شهاب می سازد که قادر است همه کشورهای خاورمیانه را هدف قرار دهد، بلکه به آزمایش موشک های فضاپیما پرداخته و ظاهرا قصد پرتاب ماهواره دارد که مفهوم آن، رسیدن به تولید موشکی است که از ایران بتواند سراسر اروپا و کرانه خاوری ایالات متحده را نیز هدف بگیرد.

در کنار این زیاده خواهی فتنه انگیزانه و خطرناک، رژیم ایران بر این باور است که جهاد و شهادت دو ارزش اصلی زندگی انسانهاست و با این شعار آرزو دارد یک میلیارد و 400 میلیون نفر مسلمانان جهان را بسیج کند و در اختیار خود بگیرد.
گرچه رقبای اهل تسنن حکومت شیعه ایران بر این آرزو می خندند و آن را تحقیر می کنند، ولی ظاهرا چنین احساس می شود که رژیم ایران برای رسیدن به این آرمان موهوم، حاضر است هر بهائی را بپردازد- ولی نه از جیب خود، بلکه از بیت المال مردم ایران.
این شیوه باورهای سیاسی، آمیخته با خرافات دینی و دیدگاههای افراطی و ماجراجویانه، ممکن است در نهایت امر برای ملت ایران فاجعه بار باشد – و یا آن که ملت ایران ناچار شود بهای سنگینی بابت آن بپردازد.
رفتارهای سیاسی حکومت و واکنش های آن به رویدادهای بین المللی ثابت می کند که سیاست گذاران حکومت دینی ایران هیچ شناخت واقعی از اوضاع منطقه و جهان ندارند و همانگونه که رویدادی را پیروزی بزرگ خویش خواندند و سپس پی بردند که چه پیامدهای منفی و فاجعه باری برایشان داشته است، فردا هم ممکن است به یک سلسله محاسبات اشتباه دست بزنند که بهای سنگین آن را باید ملت ایران بپردازد.

در کنار خطرات بین المللی که در سال نو خورشیدی ایران و ایرانیان را تهدید می کند، یک سلسله مسائل و مشکلات داخلی نیز در برابر مردم ایران قرار گرفته که هرروز سنگین تر و پیچیده تر می شود.
سرکوبگریهای رژیم هر روز بیش و بیشتر می گردد. در حالی که در دوران آیت الله خمینی دو جناح حکومت تقریبا به رقابت آزاد می پرداختند و یک جناح گاهی پشت به زین و گاهی زین به پشت داشت، اکنون رژیم ایران به سرعت به سوی یک قطبی شدن گام بر می دارد.

حتی اگر این ارزیابی درست باشد که باند اصولگرایان در مجلس هشتم به دو جناح دینی و لشگری تقسیم شده که یکی جانبدار احمدی نژاد است و دیگری خواهان براندازی او (و یا دست کم مهار کردن وی)، باز هم پیروان هر دو جناح افراد بنیادگرا و متعصبی هستند که هر دو مردم را صغیر می دانند و همه اختیارات را به دست حاکمان می سپارند و با دادن ابتدائی ترین آزادی ها به مردم مخالفت می ورزند.

شیوه تعیین اولویت های سیاسی و اقتصادی یکی از نگران کننده ترین جنبه های دولت کنونی، در کنار آن سرکوبگریها و حساب گریهای اشتباه بین المللی است. از نظر حکومت، آن چه در اولویت قرار دارد، رسیدن به بمب هسته ای و ساختن جنگ افزارهای پیشرفته تر است. بودجه نظامی ایران هر سال کلان تر و سنگین تر می شود. حکومت، از آنجا که در برابر تحریم بین المللی قرار دارد و در صحنه جهانی کاملا تنها مانده، می کوشد بیشترین بخش از جنگ افزارهای مورد نیاز خود را (به هدف مبدل شدن به یک ابرقدرت منطقه ای و جهانی) به صورت خودکفائی تهیه کند.

چنین تصمیمی نه تنها بودجه های کلان می طلبد، بلکه از آنجا که به یک زیربنای مستحکم علمی و تکنولوژی و صنعتی نیاز دارد، جنگ افزارهائی که ساخته می شود، هم بسیار گران تر از بهای آن در بازار آزاد است و هم آن کارآئی پیشرفته را ندارد.
در هیچ دورانی، ایران از فروش نفت این چنین درآمد کلان نداشته است. تنها در یک سال، ایران 70 میلیارد دلاز از فروش نفت پول بدست آورده است که معادل درامد سه سال تمام در گذشته نزدیک است. ولی حکومت به جای آن که این مبلغ کلان را در راه برپائی یک زیربنای صنعتی و تکنولوژی ایران به کار گیرد که به یک سرمایه ملی مبدل شود و رفاه آیندگان ایران را نیز تامین کند، بیت المال ایران را به غارت گذاشته است: بخشی از آن را برای تامین یارانه ها و یا در امور غیرتولیدی ایران به کار می گیرد، بخشی دیگر را برای تامین هزینه های کلان تلاش اتمی و موشکی خویش خرج می کند، مقادیر بزرگی را نیز به کشورهای دیگرو رژیم های لرزان بیگانه حاتم بخشی می کند و صدها میلیون دلار را نیز به سازمانهای ترور اختصاص می دهد.

اگر شاه فقید ایران یک میلیارد دلار در کارخانجات یورودیف اروپا (برای غنی سازی اورانیوم) سرمایه گذاری کرد و اگر چند صد میلیون دلار سهام مجتمع صنعتی بزرگ فولاد کروپ آلمان را خرید و یا یک میلیارد دلار به مصر به عنوان مهمترین و پرنفوذترین کشور عربی وام داد، همه از روی حساب و دوراندیشی و خردورزی بود. ولی هنگامی که رژیم ایران یک میلیارد دلار در سوریه سرمایه گذاری می کند، یک میلیارد دلار به ونزوئلا پول می دهد، یک میلیارد دلار هم به چند کشور دیگر آمریکای لاتین حاتم بخشی می کند، به اندونزی با برپائی پالایشگاه عملا رشوه می پردازد و یک میلیارد دلار به سوریه هدیه می کند که بتواند از روسیه اسلحه بخرد، اینها همه مبالغی است که برباد خواهد رفت و هیچ سودی برای ایران زمین ندارد و تنها در خدمت منافع زودگذر رژیمی است که می خواهد در دنیا آشوب به پا کند.

بدین سان ملتی که ثروت های خدادادی دارد و از هوش بسیار برخوردار است و آماده است برای رسیدن به رفاه و نیک بختی بیشترین تلاش را به کار گیرد، خود را با حکومتی روبرو می بیند که از خرد و منطق و دوراندیشی و آینده نگری به دور است و ایران را به سوی پرتگاه می کشاند.

ولی ایرانی هرگز نباید نومید شود. تاریخ ایران زمین نشان داده که هرگاه ایرانیان دست یگانگی و همکاری به یکدیگر داده اند، همانند مورچگانی بوده اند که فیل را از پای درآورده اند و چکه هائی که درهم آمیخته و دریا شده اند و سیل به راه انداخته اند.

امروز می بینیم که ملت های دیگری نیز در جهان وجود دارد که نظام های خودکامه و سرکوبگر را برنمی تابند و در برابر آنها به پا می خیزند و حق خویش را طلب می کنند. خیزش مردم میانمار و به پا خیزی مردم تبت تنها دو نمونه از آن است که از حمایت جهانی برخوردار شد و بی شک هنگامی که ایرانیان نیز به پا خیزند، پشتیبانی بین المللی آنان را همراهی خواهد کرد.

ایرانیان نخستین ملت خاورمیانه بودند که با به راه انداختن انقلاب مشروطیت، پیام آزادی خواهی و آزادگی را به مردم این منطقه رساندند و فردا هم می توانند برای همه ملت های تحت ستم رهنمون و راهنما باشند.

نگرانی نسبت به آینده ایران زمین و مردمان آن امری منطقی و به جاست. ولی در کنار آن، امید نسبت به فردا را نیز نباید از دست داد. ایرانی ثابت کرده که اگر اراده کند، می تواند - - و اگر از رهبری درست برخوردار شود، کوه را از جای برمی کند.
نوروز آمده و سال نو فرا رسیده است که باید زمینه ساز امیدهای نو واراده قوی باشد که اگر چنین شود، ایرانیان را از این بن بست خواهد رهانید و آنان را به سوی نیک بختی رهنمون خواهد شد.

با شادباشهای نوروزی

نوشته: منشه امیر
اورشلیم:
22ر3ر2008

برگرفته از: رادیو اسرائیل

---

www.hamdami.com/MFAFA/NewsAndReports/080322-PoliticalCommentary [2]