مولود عشقم.

مادرم آبستنِ خجستگی بود و

در زمستانِ رو به بهارِ روزی خوب

مرا به دنیا آورد.

--------

زان پس،

آسمان غرید و ابر دَرید ،

زمین لرزید و غم زایید،

هوا گرفت و برگلو دست پیچید،

روزها در شب غصّه ها غلتید ...

ولی _ به اعجاز بی خزانیِ عشق _

نوبتِ عاشقیِ منهم رسید !

------

در پاییز رو به زمستانی

و یک بهارِ در آستانۀ تابستانی _ به طاقتِ عشقی بس بالاتر _

دو گٌل به دنیا دادم !

هر بار ، لب باغِ نامیرای مادرانم _ دنیا _

به نوروزیِ نورستگانم ، از ته دل خندید!

علیرضا طریقیان

نیوجرسی 18/11/ 1386