History

Who are we?

Homa Katouzian’s latest book The Persians is arguably the most comprehensive and learned history of Iran and the Iranian people encapsulated in a single volume in the English language to date. Few authors would be so bold as to take on the mammoth task of writing a history covering several millennia of Iranian history, but then again, few are as qualified as Katouzian for just such an undertaking. And the reason for Katouzian’s success in pulling off such a massive feat, is not only the wealth of experience and learning he has brought to bear in this book, but the tightly argued and analytical structure by means of which Iranian history, from the mythological birth of Kiumars to the Islamic Revolution, is deftly imparted to the reader >>>

Day of Infamy

While the 1953 coup was a strategic mistake by the US for which the Iranian people paid dearly, it serves as absolutely no justification for taking US diplomats hostage 26 years later. Taking hostages did not gain anything for Iran and Iranian people, other than more suffering. It did not protect the regime in the least from any similar coup attempts, in fact if the US wanted to take hostile action in Iran it would have been more justified since it had been attacked (the US embassy is sovereign US territory under international law)>>>

Private Parts

The first half of the 20th century minus the Reza Shah period is unique in the whole history of Persian literature in the amount of satire, lampoons and invectives which were published largely though not entirely through the press, and usually with a political motive. It was characteristic of Iranian history that the fall of an arbitrary state, often even the death of a ruler, led to division and chaos. The first quarter of the twentieth century was a period of revolution, chaos and coup>>>

روز کورش بزرگ

من فکر می کنم اعلاميه ی حقوق بشر، و شخصی چون کورش که اولين منادی حقوق بشر بوده است، جدا از همه ی ارزش هایی که با خود دارند، ارزشياب بزرگی برای سنجش زنان و مردان سياسی و اجتماعی زمانه ی ما محسوب می شوند و چون خورشيدی عمل می کنند که بر همه ی تاريکی های تبعيض ها و حق کشی ها می تابد و آن ها را برجسته و روشن می کنند. و با اين ارزشياب است که می توان به تماشای افرادی که اکنون مقابل ما ايستاده اند، چه به عنوان سیاستمدار و شخصيت اجتماعی و چه به عنوان هواداران گروه ها و احزاب مختلف، پرداخت و ديد که کدامين فرد نمره ی رد می گيرد>>>

خیزشِ وقار

شورشِ مردم ایران از روزهای خرداد تا امروز، خیزشِ مردمی است که از رفتار خودسرانه و بالادستانه‌ی دولتمردانِ خود زخمی و خسته هستند و اکنون سال‌هاست که کاسه‌ی صبرشان لبریز است. این مردم برخاسته‌اند تا آوای خویش را به گوش خودشیفتگانِ قدرت‌پرست برسانند که: «دیگر بس است!» شورش مردم ایران که جوانان جلودار آنند، همانا خیزشِ وقار است، خیزشِ کرامت انسانی است بر علیه آنان که احترام به انسان و تکریمِ فرد را نیاموخته‌اند، چون خود هماره از آن بی‌بهره بوده‌اند. خیزشِ احترام به خویشتنِ خویشِ یک ملت است در برابر آنان که از مردمی فروتن و سختکوش و صلح‌دوست و آزادیخواه در دنیا تصویری هیولائی و ترسناک ساخته‌اند >>>

نامه به آقای منتظری

در خاکی که امروز بیش از هرچیز دیگری به فرهنگ آزادمنشی ،تحمل دگر اندیشی و مردم سالاری نیاز دارد، کردار شما آقای منتظری، به مراتب سنگین­تر و زیباتر از هر سخنرانی، به برپایی چینن فرهنگی یاری داده و می‌دهد. روز از نو روزی از نو. این بار کودتاگران ۲۲ خرداد روی ساواک را سفید کردند، و شما بار دیگر چراغ بدست به میدانی باز آمدید که هرگز ترکش نکرده بودید. شما حتی در حبس خانگی چند ساله­تان بر علیه استبداد سخن می‌گفتید. خط مشترک و متحد کننده‌ی تمامی آزادی خواهان امروز بر کناری این رژیم استبدادی و قرون وسطایی و بر سر کارآوردن نظامی­ست که از سر تا پایش بر رأی آزادانه‌ی مردم بر قرار باشد>>>

Persia is Iran

I've always considered Reza Shah Pahlavi's 1935 decree requesting that the country formerly known as Persia be referred to as "Iran" by foreign governments with which it had diplomatic relations to be a mistake. Naturally, once governments began to refer to the country as Iran, their citizens followed suit. This change at once led to a severing in the Western consciousness of Iran from the Persian culture of classical antiquity, and also created a situation in which the name of the country can easily become confounded with that of its neighbour and recurrent rival, Iraq, a name which entered the mainstream vocabulary of Western languages only in 1932 with the founding of the Kingdom of Iraq in that year>>>

«همه» و «با هم»

غیبت رهبری چیزی جز از نقطه ضعف استراتژیک این جنبش است. ناتوانی موسوی و دیگر سران اپوزیسیون رسمی در ارائه رهنمود به جنبش، به جای آنکه آن را بخشکاند، به تبیین هویت استثنایی آن کمک کرده است. تصمیمات این جنبش نه در مغز یک فرد که در باغ بارور خرد جمعی شکوفا می شود. این خیالپردازی کهنه آنارشیستهای پیشا مارکسیست این روزها در تهران زندگی می کند. این جنبش همگانی آن قدر به خود اعتماد دارد که حتی از ورود رفسنجانی به درون خودش هراسی ندارد. چه بهتر که خطی که دوستان و دشمنان جنبش را از هم سوا می کند تا عمق نظام نفوذ کند. « همه باهم» شعار نبوغ آمیز خمینی در سال 57 امروز دوباره زنده شده است . تفاوت تعیین کننده با آن زمان در چند و چون تعبیر واژه های بظاهر بیگناهی چون «همه» و «با هم» خواهد بود . >>>

Fereydoon and Zahak

Skeptipedia Iranica describes Fereydoonism as the expatriate urge to commandeer an uprising once it has already been started in his country of birth. Characteristic of this condition is the false sense in the expatriate that he/she represents the authentic native, having escaped the cumulative cultural and political mutations affecting those who stayed behind. The nomenclature has its origin in the story of Fereydoon and Zahak. Still unborn, Fereydoon was being hunted by Zahak, the Arab usurper of the Iranian throne. Zahak started the chase after he had a dream that someone named Fereydoon was going to bash his head in with a cow-headed mace, then flay him head to foot and chain him to Mount Damavand.>>>

قافیه‌ی باخته

پرسش بسیار ساده این است که وقتی در جامعه‌ای گروهی بیکار و تن‌پرور وجود دارد که به هیچ کس و نهادی نباید حساب پس دهد و تا آنجا که بخواهد کاردش می‌برد، و از آن چنان تشکیلات مستحکمی برخوردار است که بود و نبود حکومت‌های وقت را هم رقم می‌زند، چگونه همچنین گروهی می‌‌تواند پشتیبان مردمی باشد که خود در تحمیق همین مردم بیش از هر گروهی دیگر ذینفع است؛ حتا اگر سنجش زندگی فلاکت‌بار مردم را به عنوان سندی واقعی از نقش ویرانگر نیروهای سیاسی بانفوذ در آن برهه را نادیده بگیریم. تاریخ فعالیت‌ها و کارکردهای این قشر به ما می‌آموزد که هیچگاه روحانیت شیعه بدون محاسبه و یا از سر بخشندگی در جهت ارتقاء جامعه‌ی ایران به سوی دموکراسی و تمدن گامی برنداشته‌است>>>

دو گام به پیش

برخی حرکتهای آزادیخواهانه صد سال اخیر ایران را به دویدن در خواب تشبیه میکنند. میگویند چرا هنوز شعار های انقلاب مشروطه را تکرار میکنیم؟ چرا هنوز پس از قرنی اشعار نسیم شمال که میگفت: "ملت تو آباد نمیشی، از غصه آزاد نمیشی" سخن از زبان ما میگویند؟ اما این اشتباه باصره است. درست است که ما عقبگرد داشته ایم ولی این به مصداق دو گام به پیش و گامی به پس بوده است. در هر جهشی از انقلاب مشروطه تا کنون جنبه ای از تسلط استبداد داخلی و خارجی را در نوردیده و پشت سر گذاشته ایم. از انقلاب مشروطه که توسط استبداد پهلوی به حاشیه رفت لزوم سازماندهی و تمرکز در برابر غلبه احساسات و عواطف را یاد گرفتیم. از نهضت ملی کردن صنعت نفت که با کودتای آمریکائی و انگلیسی به محاق رفت لزوم بیداری و آگاهی و اهمیت جلوگیری از نفوذ بیگانگان را آموختیم. انقلاب اسلامی هم برای ما دانشگاهی بود البته دانشگاهی با شهریه بسیار بالا >>>