History

نه ادوارد سعید! نه برنارد لوئیس!

هنگامی که در سال 1993 به دانشگاه UCLA بازگشتم تا در رشته ی "زبان ها و فرهنگ های خاور نزدیک" درس بخوانم، نظریات پسااستعمارگرایی و بویژه پسانوگرایی باب روز بود، اما من به هیچ یک کششی نداشتم. تجربه ی انقلاب ایران به من درس هایی داده بود که عبارت پردازی های ضد غربی و ضد روشنگری را برایم بی اثر می کرد. هیچگاه از یاد نمی برم یک بار هانس پیتر اشمیت1 استاد آلمانی زبان پهلوی ام نظر مرا راجع به کتاب "خاورشناسی" ادوارد سعید2 جویا شد. میدانستم که او شش سال در هندوستان زندگی کرده تا کاری را که آبراهام آنکتیل د پرون3 فرانسوی، راسموس کریستین راسک4 دانمارکی، ویلیام جونز5 انگلیسی، ابراهیم پورداوود ایرانی و بسیاری دیگر آغاز کردند ادامه بدهد. آن روز برای اولین بار با او از تجربه ی خود در انقلاب ایران سخن گفتم.>>>

خليفه ای ايستاده، پشت به نام های بزرگ

آيت الله خامنه ای در ديداری از فارس و با اشاره به تخت جمشيد سخنانی گفته اند که دليل بسياری از وقايعی را که در طول چندين سال گذشته در ارتباط با ميراث های تاريخی و فرهنگي و طبيعی ما پيش آمده کاملاً روشن می کند. با سخنان ايشان اکنون ديگر به شکلی کاملاً مستند می شود گفت که دولت و حکومتی که زير نظر و تحت کنترل ايشان است نه از روی عدم مديريت، و نه از روی اشتباه و ندانم کاری، بلکه با برنامه ای حساب شده و به طور کاملاً عمدی به نابود سازی گذشته ی فرهنگي و تاريخی ما برخاسته است، چنان که به قول آقای بهشتی، يکی از مسئولين سابق سازمان ميراث فرهنگي، «در ده سال گذشته بيش از هزار سال تخريب انجام شده است». >>>

Democracy for all?

Paul E. Erdman’s colossal #1 bestseller novel -- The Crash of 79 -- was published in 1976 while the recent fuel crisis was very fresh in Western memories. It was an exciting novel, translating complex world monetary and economical issues into simple language for every reader to understand. Using real life personalities, as well as current affairs of the time, it made its message convincing and even made the false portray depicted by the Western propaganda machinery of the Shah of Iran during the 1970’s, more plausible. Nevertheless this calamitous prophecy written three decades ago has never been more pertinent than today>>>

Purim

Purim is one of the most Persian of Jewish festivals. The story is essentially about how Haman, the Amalekite vizier (not a Persian), tried to abuse his power to massacre all Jews and how this was thwarted by the courage of the Jewish Queen Esther, the wisdom of his uncle Mordechai and the decree of the King Achashverosh of Persia (usually identified with Xerxes) who commanded that Haman and his offsprings be executed on the same platform they had prepared for Mordechai>>>

Shrinkage

There have always been lots of talk about Iran's present, and past, sizes. Which size is the true size of this country, or empire, called Iran, or Persia as it used to be called internationally? Iranians seem to feel sorry for having lost large territories that used to belong to the Persian Empire. Many Iranians blame the Qajar for having lost the territories. Others hate the Arabs for having invaded the Sassanian Empire some 1300 years ago, for having started it all. There are many Iranians who blame almost everybody for Iran's present size, from its past rulers to its neighbours, and to Western powers in general. There is a lot of myth to all this contention and lost pride!>>>

آدميت، پدر تاريخنگاری مدرن ايران

آثار آدميت نشانه از يک نظم فکري، شيوه ي علمي، و دقت و سنجش حرفه اي برخوردار است. آدميت نخستين ايراني ای است که تاريخنگاري و تاريخشناسي را با آموزش حرفه اي آموخت، و نه” الله بختکي “چون بسياری که نام مورخ گرفته اند. در عين حال، او تنها مورخ عصر خود است که از ارثيه تاريخنگاري مورخاني پروسواس چون بيهقي بي بهره نمانده است. او تداوم تاريخنگاري علميِ سنتي و پيوند آن با تاريخنگاري مدرن است. >>>

چوب حراج بر مهمترين اثر تاريخ

به دنبال تخريب های هر دم افزاينده ی ميراث های فرهنگی، تاريخی و طبيعی ايران، و به خصوص آثار غير مذهبی آن، اکنون خبر فرود آمدن بلايی تازه بر سر اين آثار به گوش می رسد. خبر در مورد فروش و واگذاری محوطه های فرهنگي، تاريخی، و طبيعی برای استفاده هتل دارها، کارخانه دارها، و ديگر مراکز تجاری خصوصی است. در واقع روند خصوصی سازی خودسرانه ی ميراث های فرهنگي، تاريخی، و طبيعی مردمان اين سرزمين، که دير زمانی است صحبت آن اينجا و آنجا پيش می آمده اکنون شکلی واقعی به خود می گيرد.>>>

اصالت عقل و تعقل

مشروطیت برای نخستین بار آگاهی ایرانیان نسبت به حقوق لاینفک انسانی، سیاسی و اجتماعی شان را به منصه ظهور حافظه ی ملی رساند و نهال آن را در ذهن و فکر اجتماعی ملت کاشت و زان پس دایماً در بستر تحولات زمانه آبیاری و تنومندش کرد. با استقرار و تداوم حکومت های مشروطه بین سال های ١٢٨٦ تا ١٢٩٩ و سپس جلوۀ درخشان آن در دوره حکومت دو سال و اندی دکتر مصدق، مردم ایران این گنجینۀ گرانبها را در حافظۀ تاریخی خود، یعنی در جایی امن و به دوراز دسترس عُمال و داروغه های شاهنشاهان و حزب اللهی ها و بسیجی های ملایان، گرامی داشته اند. اما چه کسانی پرچمدار ملازمت و توسعه بخشی این گنجینه تاریخی بوده اند؟ کدامین روشنفکران، متفکران و نویسندگان این گنجینه را از گزند حوادث و ویرانگری نظرات گذرا و متعصبانه حفظ کرده اند و همچنان در ذهن ما درخشنده اش داشته اند؟>>>

نوروز به هيچ ايدئولوژی سرسپردگی ندارد

تجربهء هفت هزار ساله به ما می گويد که اگر نوروز يک عيد و جشن مذهبی بود در همان نخستين خم کوچهء تاريخ از ميان رفته بود. اما نوروز، تنومند و با شکوه و زيبا ـ تکيه زده بر عصای ستبر جداسری (جدائی از ايدئولوژی و مذهب) ـ از راه بندان همهء مذاهب رد شده است تا امروز نيز در مقابل اين پهلوان پنبهء خرافات زدهء حکومت اسلامی بايستد و بگذارد تا نوکران حکومت شان تملق اش را بگويند، تاريخ و هويتش را معوج بازگويند و در لحظهء تحويل سال بسوی «عرش الهی» شان دست بگشايند و، در عيدی ايرانی، به زبان عربی التماس کنند که: «يا مقلب القلوب و الابصار...» >>>

Committee with a cause

According to the World Encyclopedia, cultural genocide is a term used to describe the deliberate destruction of the cultural heritage of a people or nation for political or military reasons. Since coming to power twenty-nine years ago, the Islamic Republic of Iran has been in a constant battle with the Iranian people as well as her culture and heritage. Over its life span, the Islamic Republic zealots have tried innumerable times to cleanse the pre-Islamic Persian heritage in the name of Islam. First, they declared war against the Persian New Year or “Nowruz”, and then, they attacked other Persian traditions and customs>>>

Heritage on a store shelf

Tempers between the United States and Iran have flared over Iran’s nuclear program and its alleged intervention in Iraq and Afghanistan. Many have wondered if the two countries would ever find common ground. However, several controversial rulings in the United States federal court have resulted in just that: the United States’ Justice and State Departments have momentarily put aside their differences with Iran in order to protect several thousand Iranian cultural artifacts. The current situation that has Iran and the United States temporarily burying the hatchet is a delicate and controversial issue>>>