People fight back

...>>>

On the Ropes

The military regime in Tehran is in its final days. The signs of an imminent collapse, perfectly traceable on the Iranian streets, are evading the most prominent Washington experts. The slogans on the walls, the nighttime chorus of Allah-o-akbar on the rooftops, the crowds chanting "death to the dictator," all signaling a collective defiance despite the brutal backlash, and all reflecting a mass mobilization unseen since the 1979 revolution. The recurring cycles of peaceful protests and state violence is part of a larger transformation sweeping through Iran. But in Washington, this magnificent collective action spurs only arrogant dismissal on the part of the Iran policy industry >>>

Multiplied, not Humiliated

The on-camera martyrdom of Neda Agha-Soltan, the 26-year old philosophy student shot dead during the protests after the fraudulent presidential election in Iran in June, caught the imagination of the world. But the post-election crackdown has two other victims whose fates better capture the radical shift in the country’s political culture. One victim was the protester Taraneh Mousavi, detained, reportedly raped and murdered in prison, and her body burned and discarded. The other is Majid Tavakoli, the student leader arrested on December 8, after a fiery speech denouncing dictatorship during the demonstrations on National Student Day>>>

«پدر حقوق بشر»؟

تا کنون لقب «پدر حقوق بشر ايران» متعلق به کورش بزرگ بود و او را ـ به خاطر تاکيد بر چند اصل مهم مثل آزادی مذهب، لغو برده داری، و آزادی انتخاب مکان زيست و مجری آن شدن ـ با اين عنوان بزرگ می خوانند. اما آيا به راستی چگونه می شود هم به اعلاميه ی تبعيض برانداز حقوق بشر معتقد بود و هم هر کسی را (هر چقدر خوب و مومن) که تا دم رفتن به نهاد ولايت فقيه و قانون اساسی تبعيض آفرين جمهوری اسلامی باور داشت و او را «پدر حقوق بشر» خواند؟>>>

اسارت و انقلاب

آلبوم جدید محسن نامجو مثل همیشه ساختار گریز و گستاخ است. آثار این مجموعه مانند گذشته چیدمانی کانسپتوالیستی از شعر و موسیقی می باشد که درک زیبائی شناختی آنها تنها با نگاهی علمی و بی طرفانه بر موسیقی، شعر، هنرپیشگی و آوازخوانی امکان پذیر است. رویکردی خارج از ساختارهای سنتی با دریافتی خردگرایانه و امروزی از میراث های فرهنگی ایران و جهان همراه با نگاهی فردگرایانۀ هنری در وصف حال و روز ما ایرانیان>>>

Hamash Delam Migireh

...>>>

Let us all be together

At a time when two human rights organizations in Iran --which consist of students-- have been courageous and forthright in taking up the rights of minorities and especially sexual minorities who have been excluded from civil rights protection, the representatives of the Green Movement who are devising the outlines of the new constitution, avoid mentioning the rights of minorities. If we do not pay attention, the first opportunity for correcting the defects of the constitution will lead not to reform but to a future imprisoned by prejudice and exclusion>>>

مرگی حرکت آفرین

درگذشت ناگهانی آیت الله منتظری صحنه شطرنج سیاست ایران را دستخوش تلاطم جدیدی کرد. جنبش سبز که بزرگترین چالش سیاسی در برابر جمهوری اسلامی ایران را در طول حیات سی ساله آن ایجاد کرده با از دست دادن «پدر معنوی» خود گویی حیات تازه‌ای یافته است. اجتماع عظیم هواداران این جنبش در قم و شعارهای کوبنده آنان که مراسم رسمی تشییع جنازه را تحت الشعاع قرار می‌داد یک‌ بار دیگر به حاکمیت نشان داد که با حرکتی رو به رشد و خاموش ناشدنی روبرو است>>>

در کنار مردم

آیت الله منتظری اگرچه خود از بنیانگذاران ولایت فقیه در ایران پس از انقلاب بود اما در راه جدا کرده ی خود از خمینی بود که دریافت این سیستم کارایی ندارد و گرچه هرگز با صراحت از رد اصل ولایت فقیه که زمانی از حامیان جدی آن بود سخنی به میان نیاورد اما با موضع گیری ها و سخنرانی ها و نیز نامه ی تاریخی خود پیش از فاجعه ی ملی تابستان 67 نشان داد که جای او نه در کنار ولایت فقیه که در کنار مردم است>>>

The important jewel

My visits to Mumbai, nay India, tend to be centred on visits to Britannia restaurant. (If my plane from Goa arrives later than 2pm, it means waiting until 12 o’clock the next day to eat. It’s well worth not eating for three days in advance in order to stock up like a camel at Britannia.) In fact, those who come to India for spiritual experiences surviving on a plate of dal, prayers, and sweeping an ashram at the crack of dawn baffle me – the closest I have come to a spiritual experience in this great country is the explosion that occurs halfway through a plate of sali boti – diced lamb>>>

The Conversation

The dream was a moment, as best as I can remember. It was at Pike Place Market in Seattle. It was late in the evening, around closing time. The cobblestone streets were wet but it had stopped raining, and the day's crowd had thinned out to the market workers and a few last shoppers. The lights of the shops and stalls lit up the night, and I was saying my goodbyes after work, with a little bag of groceries in my hand. In the dream I was vaguely Italian, in the way that Iranians find themselves vaguely Italian when they try to find themselves in American stories>>>